Ik weet nog steeds niet goed wat ik met deze dag wil doen. Ik wil niet alleen zitten, ik wil ook niet sociaal zijn. Ik bekijk alle foto's die ik heb, ik lach, ik huil, ik hoor nog steeds hoe hij lacht of roept, ik denk aan de laatste avond toen we op de bank lagen en hij wilde dat ik ons favorietliedje voor hem zou zingen...Ik verlang soms terug naar die tijd toen hij net overleden was. Toen was de pijn het duidelijkst, sterkst, scherpst. Toen maakte het niet uit als ik zomaar ineens moest huilen, want dat was begrijpelijk.
Nu is de pijn er nog steeds, minder scherp en minder duidelijk maar wel aanwezig. Alleen is het niet te zien, en is er minder begrip voor een huilbui - mensen vergeten. Dat is het leven.
Ik weet nog dat ik je sprak aan de telefoon een paar dagen later. Het was zo abstract. Ik kende je niet eens maar ik wilde je wel knuffelen. Een kind hoort niet dood te gaan. Zo simpel is het.
SvaraRadera/Martina