Midzomer

Hier in Zweden hebben we het afgelopen weekend midzomer gevierd.
Nou is het voor de meeste Zweden gewoon een reden om eens flink te drinken en feesten, maar het is wel gezellig en lekker: vrienden bij elkaar, drankje, lekker eten (smörgåsbord: ingelegde haring in verschillende sauzen, gerookte zalm, gehaktballetjes, aardappelsalade, misschien wel barbeknoeien en bij alles een 'nubbe', zoiets als een jenevertje maar met een boel verschillende smaken).

Dit jaar reden Per en ik de laaaaange 350km naar het noorden (waarvan 30km in de file!), om bij Juul en Mich te vieren. Daar was bovendien jongste zus Dieu ook, die zouden we de dag daarna met ons mee terug nemen naar Linköping.
Het was erg gezellig bij hen, beetje rustige midzomer want een vriend daar was vorige week overleden en de hele gemeenschap was aangeslagen dus niemand had echt behoefte aan uitbundig feesten. Maar dat gaf niet, het was toch gezellig om iedereen te zien. :)

En de dag erna weer die laaange reis terug (nu zonder file!) naar huis. En nu, ladies and gentlemen, is het eindelijk zomers weer! Dus we gaan lekker de tuin in.

Acht jaar geleden...

... werd 7 juni voor mij de zwartste dag van het jaar. Op 7 juni 2001 overleed Andreas, 3 jaar oud, aan hersenvliesontsteking.

Ik weet nog steeds niet goed wat ik met deze dag wil doen. Ik wil niet alleen zitten, ik wil ook niet sociaal zijn. Ik bekijk alle foto's die ik heb, ik lach, ik huil, ik hoor nog steeds hoe hij lacht of roept, ik denk aan de laatste avond toen we op de bank lagen en hij wilde dat ik ons favorietliedje voor hem zou zingen...
Ik verlang soms terug naar die tijd toen hij net overleden was. Toen was de pijn het duidelijkst, sterkst, scherpst. Toen maakte het niet uit als ik zomaar ineens moest huilen, want dat was begrijpelijk.
Nu is de pijn er nog steeds, minder scherp en minder duidelijk maar wel aanwezig. Alleen is het niet te zien, en is er minder begrip voor een huilbui - mensen vergeten. Dat is het leven.